Roger Waters - Radio K.A.O.S 1987

Radio K.A.O.S, 1987 yılında çıkan Roger Waters'ın 3. solo albümü. Bütün albümleri gibi bu albümü de konsept bir albüm. Billy adındaki kötürüm olmuş birisiyle Radyo DJ'i Jim arasındaki ilişkiyi anlatır.

Genesis - Nursery Crime 1971

Genesis'i ilk Phil Collins sayesinde duydum. O zamanlar Pink Floyd dinlediğim kadar Phil Collins de dinliyordum. Genesis'i dinlemem ise bir türlü mümkün olmadı. Bahsettiğim yıllar 1990'ların sonu, 2000'lerin başıydı. Öyle olunca Genesis bende efsanevi bir kimliğe büründü.

Allan Holdsworth'un Ölümü 2017

Return to Forever benim en sevdiğim caz füzyon gruplarının başında gelir. Bir dönem öyle çok dinliyordum ki artık Return to Forever'dan daha iyi grupların olamayacağını düşünmeye başladım. Derken günlerden bir gün Return to Forever'ın 'Romantic Warrior' albümü hakkında blog'larda yazılanları okurken karşıma Allan Holdsworth çıktı. Yazıyı yazan Allan Holdsworth'un 'Velvet Darkness' albümünün 'Romantic Worrior'dan çok daha kaliteli olduğunu söylüyordu. Tabi çok fazla meraklı olduğum için o zamanlar hemen albümü açıp dinlemiştim. Daha sonra ise aklımdan tamamen çıkıvermiş.

Porcupine Tree - Tarquin's Seaweed Farm 1989

Yıllar yıllar önce progresif rock'ı bilerek dinlemeye başladığım ilk zamanlarda yoğun olarak 70'leri dinlerdim. Özellikle saykodelik temelli grupları ve albümleri. Pink Floyd(Pink Floyd'u progresif rock nedir bilmiyorken de dinliyordum o ayrı konu), Eloy, Amon Düül II gibi gruplar o ilk dönemimde favori gruplarımdan bir kaç tanesiydi. Yeni dönem gruplarından da dinliyordum ama 70'ler kadar değil.

Maxophone - La Fabbrica Delle Nuvole 2017

Progresif rock'da, özellikle 1970'lerde çıkan albümlerde, tek yada iki albümü olan bir çok grup var. Bu gruplar genelde ya dinleyicisi az olduğu için yada müzisyenlerin özel sorunları olduğu için devam edememişlerdir. Maxophone grubu da bu gruplara örnektir.

Van Der Graaf Generator - Aeresol Grey Machine -1969

Peter Hammill rock dünyasının en az bilinen ozanlarından. Birkaç yazı öncesinde Jethro Tull yazarken Ian Anderson içinde ozan sözünü kullanmıştım. Jethro Tull albümlerini bilenler Peter Hammill hakkında niye böyle dediğimi gayet iyi anlayacaktır.

Premiata Forneria Marconi - L'Isola di Niente 1974

1973 yılında Le Orme 'Felona e Sorona' adlı ikiz kardeş gezegenlerin arasında ki ilişkiyi konu alan bilimkurguluk bir albüm çıkarmışşlardı. Hemen ertesi yıl da PFM'de 'L'Isola di Niente' (Hiçliğin Adası) adlı fantastik hikayesi olan bir albüm çıkardılar. Progresif rock'ın en güzel albümlerinin çıktığı yıllardan İtalya'dan iki muhteşem albüm.

L'Uovo di Colombo - l'Uovo di Colombo 1973

Geçen yıl ilk yazmaya başladığımda italyanların üzerine de yazayım demiştim. Bildiğim belli başlı bütün bilinen gruplardan birer albüm yazarak buna baş ladım. Sonra bir ara 'dur bakayım bilmediğim grup var mı' diye bir araştırma yapınca önüme 'L'Uovo di Colombo'nun 1973 yılında ki tek albümü denk geldi. Hemen bulup indirdim. Akşam olunca da dinlemeye başladım.

Le Orme - Felona e Sorona 1973

Le Orme (ayak izi), İtalyan progresif rock'ının en çok bilinen ve önerilen üç grubundan birisi. Bu durumda 'Felona e Sorona' albümünün katkısı yadsınamayacak kadar çok.

1972 ve 1973, İtalyan progresif rock'ının muhteşem albümlerle dolu olduğu yıllardı. PFM ve Banco'dan önce müziğe başlayan Le Orme, beat ve saykedelik etkiler taşıyan albümlerden senfonik progresif'e güzel bir geçiş yaptı. Gerçi YES'in ve Genesis'in yönü de bu yönde olmuştu ama her iki grubun da kadrosu bir hayli kalabalıktı. Le Orme ise senfonik progresife geçişte en çok ELP'ye benziyordu.

'Felona e Sorona', birbirine zıt iki gezegenin hikâyesini anlatan bir konsept albüm. Mutlu ve neşeli Felona ile umutsuz ve karamsar Sorona arasındaki ilişki düalist bir şekilde anlatılıyor. VDGG grubundan Peter Hammill'in (benim için progresif rock'ın ozanlarından biridir) albümün İngilizce uyarlamasına katkısı da önemli.

Uzak bir gelecekte, bir gemiyle uzayın derinliklerine gidiyorsunuz ve karşınıza birbirine zıt iki gezegen çıkıyor. Birdenbire kendinizi iki gezegen arasında buluyorsunuz. Bence albümü dinlerken kendinizi böyle bir yolculukta hayal edin.

Albüm, 'Sospesi Nell'Incredibile' parçasıyla başlıyor. İki gezegen arasındaki ilişki kadar bu parça da kaotik. 'Sospesi Nell'Incredibile' parçası bana eklektik progresifin devleri VDGG ve King Crimson'ın parçalarını hatırlatıyor. Sürekli değişen temposu ve klavye düzenlemeleriyle beni en çok şaşırtan Le Orme parçalarından biri.

Devamında gelen parça ilk gezegen 'Felona' hakkında. Neşeli, mutlu insanların yaşadığı gezegende böyle neşeli bir parça olurdu.

'La Solitudine Di Chi Protegge Il Mondo' parçasındaki klavyeler ve synth, Felona gezegenine iniş yapıyormuşsunuz hissi veriyor.

'L'Equilbrio' bir önceki parçanın devamı niteliğinde. Sanki bir uzay konulu bilim kurgu filmi müziği. Antonio Pagliuca'nın synth ve klavye kullanımı gerçekten müthiş.

Sanki bir arabulucuymuşsunuz gibi 'Sorona' gezegenine gidiyorsunuz. Karamsar, umutsuz insanların yaşadığı Sorona'da da bu atmosfer müziğe yansıyor.

'Attesa Inerte' ile karamsarlığın, umutsuzluğun kol gezdiği gezegende dolaşmaya devam ediyorsunuz. Karşınızda  umutsuz bir şekilde hayatı bekleyen insanlar görüyorsunuz.

'Rittarto Di Un Mattino' ve 'All'infuori Del Tempo' ile Sorona gezegeninin durumunun değiştirilemeyeceğini iki parçadaki karamsar havayla yavaş yavaş anlıyorsunuz. İki parçayı birlikte ele aldım çünkü tema bakımından birbirlerini tamamlıyorlar. Tek parça olsaydı belki daha iyi olurdu.

Hiçbir sorunu çözemeyeceğinizi anlayıp gezegenden ayrıldığınız parça, 'Ritorno Al Nulla' (boşluğa yani uzaya geri dönüş). Synth ve klavyelerin yaratıcılığı bu son parçada yalnız kalmıyor. Davul ve perküsyon da bu yaratıcılığa muhteşem bir katkı sağlıyor. Daha doğrusu, benim için 'Ritorno Al Nulla', Le Orme'nin en güzel parçalarından biri'.

'Felona e Sorona', dinleyebileceğiniz en güzel konsept albümlerinden biri. Albüm, Le Orme'nin başyapıtlarından biri olduğu kadar İtalyan progresif rock'ının da başyapıtlarından biri. Aynı zamanda senfonik progresif rock'ın da.

'Felona e Sorona' albümünü dinlemeden, tanımadan ‘Progresif rock dinliyorum,’ demeyin.

1. Sospesi Nell'Incredibile (8.43)
2. Felona (1.58)
3. La Solitudine Di Chi Protegge Il Mondo (1.57)
4. L'Equilbrio (3.47)
5. Sorona (2.28)
6. Attesa Inerte (3.25)
7. Rittarto Di Un Mattino (3.29)
8. All'infuori Del Tempo (4.08)
9. Ritorno Al Nulla (3.34)

Süre : 33.39

Aldo Tagliapietra / Vokal, Bas Gitar, Gitar
Antonio Pagliuca / Klavyeler, Moog, Synth
Michi Dei Rossi / Davul, Perküsyon

Tangerine Dream - Force Majeure 1979

Her ay için bloğ'umda bir tane Tangerine Dream albümüm var. Bu ay için albümüm 'Forje Majeure'. 'Cyclone' albümünün hemen ertesi yılında, 1979'da çıkan albümü. 'Cyclone' albümünde ki elektronik müzikten daha da uzaklaştıkları 'Forje Majeure'.

Tai Phong - Tai Phong 1975

Progresif rock albümleri paylaşan, Avustralya'lı biri vardı. Bloğunda eski ve yeni ilginç progresif rock albümleri paylaşıp yorumlar yazardı. 2007-8'de en çok takip ettiğim blog'lardan birisiydi. Hatta bir ara messenger adresini vermişti, sohbet ederiz diye. Eklemiştim, bir hayli de konuşmuştuk. Sonrasında blog'u kapatıp başka bir blog açtı. Bir süre sonra da albüm paylaşmayı da bıraktı.